Παρασκευή, 5 Ιουλίου 2013

Επίκαιρο...

Ωδή στη Ζωή*

Όταν όλα τριγύρω χάνονται,
Όταν όλα τα όνειρά μας καίγονται,
Όταν όλες μας οι ελπίδες γίνονται κάρβουνο,
και τις στάχτες ακόμα τις σκορπίζει μακριά ο άνεμος,
τότε νιώθεις ότι δεν έμεινε τίποτα…
Τίποτα, ησυχία.
Μα, να… ο χτύπος της καρδιάς του ηχεί δυνατά, ρυθμικά, σταθερά.

Ο χτύπος της καρδούλας του είναι εκεί, δεν σταματά,

χτυπά γρήγορα.

Αυτός ο χτύπος σε σπρώχνει σε ένα χορό γύρω από τη φωτιά,
σε ένα ταξίδι άγνωστου προορισμού.
Σε κάνει να ελπίζεις ξανά.
Μια νέα ζωή γεννιέται.
Όταν νιώσεις την ανάσα από τη μωρουδίσια μουσούδα πάνω σου,
ένα χαμόγελο απλώνεται αυτόματα στο πρόσωπό σου
και γαληνεύεις.
Γεννιέται συγχρόνως και μια ανησυχία
να φροντίσεις να είναι όλα γύρω σου σωστά, ονειρεμένα…
 Για χάρη του,
 ο γκρίζος κόσμος μας μεταμορφώνεται σε παιδότοπο
με ουράνια τόξα, μπαλόνια, πολύχρωμες κορδέλες
που αιωρούνται στον αέρα,
πεταλούδες χαρούμενες,
τσουλήθρες, τραμπάλες, ποδήλατα,
γλειφιτζούρια, ζαχαρωτά, μπισκότα και σοκολάτες.
Το γέλιο του, το γέλιο του γλυκιά μελωδία να ηχεί παντού.
Όλη η σοφία του κόσμου στα δυο του γαλανά ματάκια,
στο πιο ναζιάρικο μουτράκι.
Όχι, δεν αλλάζω αυτό το πλασματάκι για όλο το χρυσό
και το ασήμι της γης.
Αυτά τα ματάκια είναι ο κόσμος όλος…

(Αφιερωμένο στον γιο μου, 2012), 
Μαρία Καλαϊτζάκη.  
*Κέρδισε το χάλκινο βραβείο στον 4ο διαγωνισμό του texnistories.blogspot.gr




Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

Παρουσιάστηκε σφάλμα σε αυτό το gadget